haru no miwa

edit @ 26 Oct 2010 20:48:05 by shikino

 

 สวัสดีเน้อทุกท่าน.....วันนี้ก็จะขอมาแปะบทความเล็กๆน้อยๆที่แต่งเอง

 ฝากติชมด้วยนะคะ

 

     อา.....แสงแดดจ้าจังเลย  นี่ขนาดเป็นฟ้าหลังฝนน่ะเนี่ย ยังร้อนได้ขนาดนี้เลยหรอ ช่วยไม่ได้นี่นา ก็โลกมันร้อน จะทำอะไรได้

ผมได้บ่นกับตัวเองชั่วครู่ ในขณะที่ผมนั้นได้ยืนอยู่นอกอาคารที่สูงตระหง่าน รอคอยให้พนักงานที่อยู่ด้านในเปิดประตูให้ผมเข้าไปเสียที

' ให้ตายสิ เมื่อไหร่อาคารจะเปิดน้า ' ผมเริ่มคิดในใจดังขึ้น ผมเริ่มวางกล่องที่ผมถือไว้ตลอดลงบนพื้น เพื่อที่จะได้รู้สึกเบาขึ้น

เหงื่อที่ไหลออกมาเพื่อดับความร้อนนั้น ผมก็จัดการใช้มือเช็ดเหงื่อนั้นให้หมด เพื่อไม่ให้รู้สึกเหนอหนะ

ผมยังยืนรออยู่ตรงหน้าประตูกระจกอยู่ ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

ผมคิดว่า  ' ผมเป็นคนที่ตรงต่อเวลาแล้วน่ะ ทำไมเขาถึงไม่รักษาเวลากันบ้างเลย ' ในขณะที่ผมคิดอยู่ ก็ได้มีลมเย็นๆพัดออกมาจากอาคาร

" สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่อาคาร.....นะค่ะ " เสียงของสาวพนักงานได้กล่าวทักทายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มและพร้อมด้วยกับมือ ที่ยกสวัสดีผู้คนที่เข้ามาอย่างเป็นทางการ

ผมหยิบกล่องที่ผมเคยวางอยู่บนพื้นขึ้น แล้วก็เดินเข้าไปด้านในตัวอาคารที่มีแต่ลมเย็นผิดกับด้านนอกลิบลับ

ผมเดินผ่านพนักงานยินดีต้อนรับคนนั้น พนักงานคนนั้นก็ถือว่าเป็นคนสวย ใบหน้าของเขามีแต่รอยยิ้มและความชุ่มชื้นบนใบหน้า ผิดกับผมที่มีแต่เหงื่อไหลพรากแทน

        ในอาคารที่ตอนแรกดูมืด และแสนเงียบสงบนี้ ก็เริ่มมีคนพลุกพล่านไป มีเสียงเอะอะกันมากมาย ถึงแม้ว่านี่จะเป็นธรรมชาติของคนในเมือง

แต่ผมเองก็ไม่ค่อยชินหรอก เพราะว่าผมน่ะเกิดที่ต่างจังหวัด ก็เลยชอบสถานทีที่เงียบสงบมากกว่า

ผมเริ่มเดินไปยังห้องที่เป็นเป้าหมายของผม โดยใช้ทั้งลิฟต์และบันไดเลื่อนที่ผมเองก็ยังไม่ค่อยชิน

แต่ที่ตอนนี้ผมมาอยู่ในเมืองที่ผมไม่ค่อยชอบ เพราะว่า ผมต้องทำงานหาเงินให้ครอบครัวของผม และอีกอย่างหนึ่งที่สำคัญ.....

     งานนี้เป็นอีกหนึ่งในการศึกษาเพื่อที่จะได้เป็นมืออาชีพของอาชีพสำหรับผม ด้วย

ครับ...ที่ผมต้องออกมาหางานทำเพื่อเพิ่มประสบการณ์การศึกษาของผม เนื่องจากผมไม่ค่อยมีเงินนั่นเองครับ

พวกมหาลัยชั้นนำทั้งหลายนั้น ต่างก็มีค่าเรียนที่แพงลิบลิ่ว แต่กลับให้ความรู้และเกียรติชื่อเสียงที่ทำให้ทำงานได้ง่ายขึ้น

ถึงแม้ว่าจะมีทางเลือกสำหรับคนทีไม่ค่อยมีเงินอย่างผม เช่น พวกการสอบชิงทุนทั้งหลาย

แต่ผมเองก็ไม่ค่อยที่จะได้ใช้ทางเลือกนั้น เพราะผมมันไม่เก่ง

ผมเองก็เคยคิดว่า ทำไม มันไม่ให้ทุกคนเรียนฟรีไปเลยล่ะ แต่เมื่อผมได้ลองมาทำงานแล้ว ผมก็รู้ซึ้งกับคำตอบนั่นดีครับ

   ปิ้งป่อง~~.......เสียงของลิฟต์ได้เตือนผมให้ออกจากกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นั่น

ผมเริ่มเดินไปหาห้องที่มีคนนัดเจอไว้ พอผมมาถึง คนที่รอผมอยู่ก็ทำหน้าดีใจเล็กน้อย แล้วรีบพาผมไปยังจุดหมายอีกจุดหมายนึง

" ตัวนี้นี่แหละครับที่ปัญหา และก็ตัวนี้ด้วยเหมือนกัน ช่วยหน่อยน่ะครับ" ผู้ชายที่มีฐานะและการแต่งตัวที่ดีกว่าผมมากได้ชี้ไปยัง กล่องสี่เหลี่ยมสีขาวสองตัวที่อยู่ข้างๆกัน

" ครับ มีปัญหาแค่ไม่ค่อยเย็นใช่มั้ยครับ" ผมถามเขาก่อนอีกที ก่อนที่จะเริ่มเอาเครื่องไม้เครื่องมือออกจากกล่องแล้วเริ่มเช็คสภาพ ของกล่องสองกล่องนี้

" ครับ รบกวนเติมน้ำแอร์ให้มันเย็นๆกว่านี้ด้วยครับ" เขาสั่งผม แล้วเขาค่อยๆเดินจากไป

ผมเองก็ไม่ได้รีรออะไร ก็เริ่มทำหน้าที่ของผมทันที โดยเริ่มจากการแกะกล่องนี้

  ในขณะที่ผมซ่อมแซมแอร์ตัวนี้ เหงื่อของผมก็ไหลเพื่อบ่งบอกถึงความร้อน

' ยิ่งอยู่ที่สูง อากาศยิ่งเย็น ไม่ใช่รึไง ' ผมคิดกับตัวเองอย่างนั้น แต่เมื่อลองมองดูด้านหลังของของสิ่งที่ผมซ่อมอยู่ก็เป็นกระจกบานใหญ่ติดแทน ผนัง

ไม่ใช่แค่ด้านหลังของของสิ่งนี้ แต่ทั้งชั้นนี้ก็ติดกระจกแทนผนังหมดเลย

ทำให้ผมไม่แปลกใจที่ว่า ทำไมมันจะไม่ร้อน แต่เท่าที่ผมสังเกต ผมก็เห็นแอร์อีกหลายตัวที่ติดอยู่ในชั้นนี้เหมือนกัน

' เอาเถอะ โลกมันร้อนนี่นา แสงก็ร้อนตามสิน่ะ '

....................เวลาก็ผ่านไป จนจากสายเป็นบ่าย.............

" เสร็จแล้วล่ะครับ" ผมได้พูดกับเจ้าของงาน พร้อมกับรับกระดาษสีเทาจำนวน สอง-สาม ใบ

เมื่อเห็นว่า เท่าที่ผมได้ซ่อมเจ้านั่นแล้วเจ้านั่นก็สามารถทำให้คนในชั้นนี้เย็นขึ้นได้ ผมก็เดินออกจากชั้นนี้ไป

เมื่อผมลงมาถึงชั้นล่างสุด ผมก็เดินออกจากอาคารทางด้านหลัง เพราะเป็นทางที่สำหรับคนงานอย่างผมออกไปทางเดียวเท่านั้น

เพื่อไม่ให้อาคารแห่งนี้ดูต่ำลงในทันตา

เมื่อออกจากอาคารแล้ว บริเวณที่ผมยืนอยู่ท่าทางจะเป็นสวนหลังตึก ผมเอากล่องทำงานของผมมาเช็คว่าอุปกรณ์ยังอยู่ครบมั้ย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมาตามหาให้วุ่นวายอีก

เมื่อผมลองตรวจไปเรื่อยๆก็เจอกับกล้องอันหนึ่ง ที่ทำให้ผมจำอะไรบางอย่างได้

" พี่ฮะ ฝากถ่ายต้นไม้ในเมืองหน่อยสิ พอดีครูเขาสั่งมา แล้วผมดันได้โจทย์ที่ว่า ความแตกต่างระหว่างต้นไม้ในเมืองกับท้องถิ่น" เมื่อผมจำคำฝากของเจ้าน้องชาย ผมก็หยิบกล้องขึ้นมา แล้วก็ปิดกล่องนั้นลง

ผมเริ่มคิดว่า ไปถ่ายที่สวนสาธารณะดีมั้ยน้า แต่ก็ต้องคำนวณถึงเวลาด้วย เดี๋ยวไม่อีกชั่วโมงก็ต้องกลับไปทำงานแล้ว

ขืนเจ้านายเห็นผมเดินไปเดินมาที่สวน มีหวังโดนด่าแน่

ในขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงของลมที่พัดผ่านต้นไม้แถวนั้นพอดี ผมก็เลยจัดการหาต้นไม้สักต้นดีๆถ่ายไป

เมื่อผมทำงานตามที่เจ้าน้องสั่งเสร็จแล้ว ก็เห็นว่าเวลายังเหลือเฟือ ก็เลยคิดว่า ลองนั่งใต้ร่มไม้ในเมืองบ้างดีกว่า

แถมตอนที่ผมคิดนี่ แสงก็แรงและจ้ามากด้วย จะให้ผมที่ใส่ชุดช่างซ่อมไปนั่งตากแอร์ในอาคารหรูๆก็กระไรอยู่

หนำซ้ำ ผมก็เกิดที่บ้านนอกด้วย นั่งบนหญ้า ใต้ร่มไม้เป็นสิ่งที่ผมถนัดและชินมากกว่า

ผมเริ่มหาเงาต้นไม้ดีๆ ที่จะพอบังแดดได้ แล้วจัดการนั่งพักใต้ร่มไม้นั้นทันที

ผมนั่งไปเรื่อยๆ จนเกือบจะหลับแล้ว แต่จู่ๆก็รู้สึกว่าร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว

ทำให้ผมตื่นอย่างเต็มสติแล้วหาสาเหตุที่มันร้อนขึ้นอย่างพรวดพราด

สิ่งที่นำความร้อนมาใช่แสงแดดที่ส่องมา เพราะเงาต้นไม้มันบังอยู่

สิ่งที่นำความร้อนมาสู่ผมในตอนนี้คือ " ลม " แถมไม่ใช่ลมจากธรรมชาติเสียด้วย แต่เป็นลมที่มาจากกล่องสีขาวกล่องหนึ่งที่ผมคุ้นตา

ผมเริ่มเห็นว่าเจ้ากล่องนี้มันอยู่เกือบตรงหน้าผม แต่อยู่ในระดับที่สูงกว่านิดหน่อย

ลมที่ออกจากตัวมันเป็นลมร้อน ร้อนยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ที่ผมเจออยู่เมื่อกี้เสียอีก

แถมเจ้าลมนี่ ก็พัดโดนตัวผมพอดีด้วย

แต่ผมกลับนั่งอยู่ที่เดิมทนลมร้อนนั่นต่อไป หากเป็นคนอื่นคงจะเปลี่ยนที่นั่งแล้ว

.....ที่ที่ผมนั่งอยู่นี้ คือ ที่ที่มนุษย์ที่อยู่บนโลกทุกคนควรที่จะได้ลองนั่งซะบ้าง......

ผมคิดอย่างนั้นด้วยตัวผมคนเดียว ไม่รู้ว่าจะไปคิดเหมือนใครรึเปล่า

เมื่อถึงเวลา ผมก็เดินออกจากที่นั่งนั้นไป เผื่อว่าจะมีใครสักคนได้มานั่งในสถานที่แห่งนี้บ้าง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 ช่วยกันรณรงค์ลดโลกร้อนเพื่อให้ความสุขที่เป็นภาพลวงตานี้ได้ยาวนานขึ้นอีกสักหน่อย 

 

ก็นะ......โลกมันร้อนถึงขั้นที่สุดเลยก็ว่าได้ เราอาจจะไม่ได้ทำผิดอะไร แต่ทำไมเราต้องได้รับโทษด้วยล่ะ....

 

ก็คงเพราะไม่หัดตักเตือนคนอื่นก็เลยเป็นโทษที่เราต้องชดใช้กระมัง...

 

 ยังไงก็ตาม.....แม้จะใช้พื้นที่เพียงไม่กี่ส่วนของโลก แต่โลกก็ยังเป็นที่ที่เราอาศัยอยู่.....

 

........ไม่มีใครหน้าไหนอยากให้บ้านตัวเองต้องพังทลายไปด้วยน้ำมือของตน........

 

 สุดท้าย....ฝากเม้นท์ด้วยเจ้าค่าาาาา